مرثیه ای بر یک رویا

در روزهای آخر اسفند،در نیم روز روشن،وقتی بنفشه ها رابا برگ و ریشه و پیوند و خاکدر جعبه های کوچک چوبین جای میدهندجوی هزار زمزمه ی درد و انتظاردر سینه می خروشد و بر گونه ها روان.ای کاش آدمی،وطن...

زردها بیهوده قرمز نشدندقرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوارصبح پیدا شده اماآسمان پیدا نیستصبح پیدا شده اماآسمان پیدا نیستگرده روشنی مرده برفیهمه کارش آشوببر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرارزردها بیهوده قرمز نشدندقرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوارصبح پیدا شده اماآسمان پیدا نیستصبح پیدا شده اماآسمان پیدا نیستگرده روشنی مرده برفیهمه کارش آشوببر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرارمن دلم سخت گرفته است از اینمی...