مرثیه ای بر یک رویا

ساقیا برخیز و می در جام کنوز شراب عشق دل را رام کناتش بی عشقی اندر چرخ زنخاک تیره بر سر ایام کن....

هنگام می و فصل گل و گشت چمن شددر بار بهاری تهی از زاغ و زغن شداز ابر کرم، خطه ری رشک ختن شددلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شدچه کجرفتاری ای چرخچه بدکرداری ای چرخسر کین داری ای چرخنه دین داری،نه آئین نه ...

آفتاب سر کوه نور افشونه ، سماور جوشهu200eیارم تنگ طلا دوش گرفته ، غمزه می فروشهu200eعحب صاحب جمال دلبر ما دختر قوچانیu200eمثال برگ گل بو میپاشه او دختر قوچانیu200eیه دونه انار ، دو دونه انار ، سیصد دونه مرواریدu200eمی ش...

کس چنين روي ندارد تو مگر حور بهشتي وز کس اين بوي نيايد مگر آهوي تتاري طوطيان ديدم و خوشتر ز حديثت نشنيدم شکرست آن نه دهان و لب و دندان که تو داري اي خردمند که گفتي نکنم چشم به خوبان به چه کار آيدت آن دل که به جانان نسپاري آرزو مي کندم با تو شبي بودن...

ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهاندرگوش جانم می رسد طبل رحیل از آسماناین بانگها از پیش و پس بانگ رحیل است و جرسهر لحظه ای نفس و نفس سر می کشد درلا مکانزین شمع های سرنگون زین پرده های نیلگونخلقی عجب آید برون تا غیبها گردد عیانزین چرخ دولابی ترا آمدگران خوابی ترافریاد از این عمر سبک زنهار از این خواب گرانایدل سوی دلدار شو ای یار سوی یار شوای پاسبان بیدار شو خفته نشاید پاسبانهرسوی شمع و مشعله هرسوی بانگ و مشغلهکامشب جهان حامله زاید جهان جاودانتو گل بدی و دل شدی جاهل بدی عاقل شدیآنکو کشیدت اینچنین آنسو کشاند کهکشاندرکف ندارم سنگ من باکس ندارم جنگ منبا کس نگیرم تنگ من زیرا خوشم چون گلستانپس خشم من زان سربود وز عالم دیگر بوداینسوجهان آنسو جهان بنشسته من بر آستان...

شعر: مولانا جلال الدین رومی آواز: شهرام ناظری اندک اندک جمع مستان میرسند اندک اندک می پرستان میرسند دلنوازان نازنازان در ره اند گلعذاران از گلستان میرسند اندک اندک زین جهان هست و نیست نیستان رفتند و هستان میرسند جمله دامنهای پرزر همچو کان از برای تنگدستان میرسند لاغران خسته از مرعای عشق فربهان و تندرستان میرسند جان پاکان چون شعاع آفتاب از چنان بالا به پستان میرسند خرم آن باغی که بهر مریمان میوههای نو زمستان میرسند اصلشان لطف است و هم واگشت لطف هم ز بستان سوی بستان میرسند ...