قطعه ای از آرسنی تارکوفسکی

چشمان تو را دوست دارم، ای یار
آن شگفتی تابان آتش وار را
هنگامی که به ناگاه پلک می گشایی
و آذرخشی انگار آسمان را از هم می درد
به شتاب نگاه می کنی و پایان فرا می رسد
و این افسونی است عظیم تر از آن، که ستوده شود
چشمانت در بوسه ای پرشور فرو می افتد
و از میان مژگان اندوهگینت
خاکستر گرم اشتیاق می درخشد …

آرسنی تارکوفسکی