خزان عشق (زنده یاد رهی معیری)

تو و مست از مي به چمن چون گل خندان از مستي بر گريه من

با دگران در گلشن نوشي مي

من ز فراقت ناله کنم تا کي؟

تو و چون مي لاله کشيدن ها

من و چون گل جامه دريدن ها

ز رقيبان خواري ديدنها

دلم از غم خون کردي

چه بگويم چون کردي

دردم افزون کردي

برو اي از مهر و وفا عاري

برو اي عاري ز وفاداري

که شکستي چون زلفت عهد مرا

دريغ و درد از عمرم

که در وفايت شد طي

ستم به ياران تا چند

جفا به عاشق تا کي؟

نمي کني اي گل يک دم يادم

که همچو اشک از چشمت افتادم

تا کي بي تو بود

از غم خون دل من

آه از دل تو

گرچه ز محنت، خوارم کردي

با غم و حسرت، يارم کردي

مهر تو دارم باز

بکن اي گل با من هرچه تواني ناز

هرچه تواني ناز

کز عشقت مي سوزم باز