خب ادامه می دهیم سرگذشت شاه نومه نور را!

1) موسیقی کلاسیک و شاخه وطنی اش یعنی موسیقی سنتی جادوی خاصی داره و هیچ موسیقی ای جاشو نمی گیره. وقتی زیاد ناراحتم موسیقی آرومم می کنه. حرف زدن به خصوص از نوع دیالوگ به نوعی احساس می کنم که منو سبک( از نوع منفی اش) میکنه و یه جورایی حالت اعتراف داره نه تسکین روح خب همین باعث میشه که

2) ما یه دنیای مجازی رو خلق کنیم واسه مونولوگ ها و آرامشمون ولی وقتی در اونجا شناخته شدیم حداقل حس من اینه اون آرامش رو از دست می دیم. نمیدونم چرا غریبه بودن حس بهتری رو به آدم میده. زره ای بدون درز و شکافه و نمیشه به اون نفوذ کرد.

3) نه عذاب وجدان و خود رو زیر سوال بردن و نه نسبت به جامعه طلبکار بودن. هرکسی ساز خودشو می زنه. هرکسی آواز خودشو می خونه و میره. منم میخوام ساز خودمو بزنم و برم همین!

4) ژان لوک ملانشون، فرانسوا فیون، امانوئل ماکرون و بنوا آمون. این فرانسوی ها هم عجب اسمای قشنگی دارن. چه وزنی داره کلماتشون. انگار که شعره!

5) این دیالوگ فیلم آخرالزمان رو همیشه تو ذهنمه :

من پنجه ی پلنگم

این جا جنگل منه

و من نمی ترسم....

برچسبها: موسیقی کلاسیک, موسیقی سنتی, امانوئل ماکرون, آخرالزمان, انتخابات فرانسه مرثیه ای بر یک رویا...