بازگشت

1) رفتن داوود رشیدی و عباس کیارستمی بزرگ یه طرف و سالگرد پاسداشت حسین پناهی و فرهاد مهراد طرف دیگه. باز هم رفتم تو هوای حسین پناهی و فرهاد که همه روز باهاشون زندگیمو سر میکنم

2)واقعا در نوع خودش معجزه ای شد انگار! انگار معجون قارچی ماگلز رو مصرف کردم که از این رو به اون رو شدم. واقعا کوک کوک شدم ! تنظیم تنظیم و پرانرژی.موندم این امین واقعا یا نه؟خخخخ.ولی درست مثل سخن جوکر شاید لازمه چیزی رو که بلدی رو بطور رایگان در اختیار کسی که درک نمی کنه منم راستش قصدم اینه باغچه خودمو بیل بزنم. همین مرثیه ای بر یک رویا و شاید فعالیت در مکانی بخاطر دو دوست که خاطرشون برام عزیزه. واقعا بعضی چیزهارو لازمه کنار گذاشت و به گذشته بر نگشت و بهاشو هم پرداخت .ممکنه خیلی ها نپسندن ولی من براساس منطق خودم پیش میرم و راهی رو بدونم باید رفت رو میرم

3) ان شالله پست پدر خوانده در راهه به علاوه پست های دیگه. فقط کمی سرم شلوغه ولی به موقع به معرفی چند کتاب و فیلم بر می گردم

4) میخواستم حتی مرثیه، این رفیق دیرین و گرمابه و گلستان رو پاک کنم ولی دلم نیومد.

پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز!

5) با اینکه قبراق و سرحالم ولی تناقضی در این نمی بینم که بگم :

شاید به دنیا نیامدن بالاترین موهبتی است که میشد به یک انسان داد (وودی آلن- امتیاز نهایی،نقل به مضمون)