مرثیه ای بر یک رویا

خب ..آره که خیابونا و بارونا و میدونا و آسمونا ارث بابامهواسه همینه که از بوق سگ تا دین روزاین کله پوکو میگیرم بالاو از بی سیگاری میزنم زیر آوازو اینقدر میخونمتا این گلوی وا مونده وا بمونه....تا که شب بشه و بچپم تو یه چار دیواری حلبیکه عمو بارون رو طاقشعشق سیاه خیالی منو ضرب گرفتهشام که نیسخب زحمت خوردنشم ندارمدر عوضچشم من و پوتینای مچاله و پیریه کهرفیق پرسه های بابام بودنبعدشم واسه اینکه قلبم نترکهچشمارو میبندم و کله رو ول میکنم رو بالشی که پر از گریه های ننمهگریه که دیگه عار نیستخواب که دیگه کار نیستتا مجبور بشی از کله سحریا مفت بگی و یا مفت بشنفی وآخر سر اینقدر سر بسرت بذارن کهسر بذاری به خیابوناهی هیدل بده تا پته دلمو واست رو کنممیدونی؟همیشه این دلم به اون دلم میگهدکیتو این دنیای هیشکی...

دیوونه کیه؟عاقل کیه؟جونور کامل کیه؟واسطه نیار، به عزتت خمارمحوصلهی هیچ کسی رو ندارمکفر نمیگم، سوال دارمیک تریلی محال دارمتازه داره حالیم میشه چیکارهاممیچرخم و میچرخونم ٬ سیارهامتازه دیدم حرف حسابت منمطلای نابت منمتازه دیدم که دل دارم، بستمشراه دیدم نرفته بود، رفتمشجوونهی نشکفته رو٬ رستمشویروس که بود حالیش نبود هستمشجواب زنده بودنم مرگ نبود؛ جون شما بود؟مردن من مردن یک برگ نبود؛ تو رو به خدا بود؟اون همه افسانه و افسون ولش؟این دل پر خون ولش؟دلهرهی گم کردن گدار مارون ولش؟تماشای پرندهها بالای کارون ولش؟خیابونا، سوت زدنا، شپ شپ بارون ولش؟دیوونه کیه؟عاقل کیه؟جونور کامل کیه؟گفتی بیا زندگی خیلی زیباست؛ دویدمچشم فرستادی برام تا ببینم؛ که دیدمپرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟کنار این جوب روون ...

ثنا و حمد بیپایان خدا راکه صنعش در وجود آورد ما راالها قادرا پروردگاراکریما منعما آمرزگاراچه باشد پادشاه پادشاهاناگر رحمت کنی مشتی گدا راخداوندا تو ایمان و شهادتعطا دادی به فضل خویش ما راوز انعامت همیدون چشم داریمکه دیگر باز نستانی عطا رااز احسان خداوندی عجب نیستاگر خط در کشی جرم و خطا رامناجات سحرپ.ن: شعر سعدی ترکیبی از سوز و گدازی بی نظیر، تسلیم و بی رمقی عارفانه ای زیبا و شیواترین وزن بیانی است که بدون همگامی با هیچ سازی پهلو به پهلوی افسانه می زند. آرامش و التهاب ، عروج و تانی  و تامل در کنار هم. + نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۴۰۱ ساعت 19:16 توسط امین ظهورتبار  |  بخوانید...

و در اين كتاب از مريم ياد كن آنگاه كه از كسان خود در مكانى شرقى به كنارى شتافتو در برابر آنان پردهu200f اى بر خود گرفت پس روح خود را به سوى او فرستاديم تا به [شكل] بشرى خوشu200fاندام بر او نمايان شد [مريم] گفت اگر پرهيزگارى من از تو به خداى رحمان پناه مى برمگفت من فقط فرستاده پروردگار توام براى اينكه به تو پسرى پاكيزه ببخشم گفت چگونه مرا پسرى باشد با آنكه دست بشرى به من نرسيده و بدكار نبودهu200f ام گفت [فرمان] چنين است پروردگار تو گفته كه آن بر من آسان است و تا او را نشانهu200f اى براى مردم و رحمتى از جانب خويش قرار دهيم و [اين] دستورى قطعى بود (۲۱)پس [مريم] به او [=عيسى] آبستن شد و با او به مكان دورافتادهu200f اى پناه جستتا درد زايمان او را به سوى تنه درختu200f خرمايى كشاني...

خستگی امونو بریدههیچ چیز دلپذیرتر از خواب نیستآیا زمانی که چشمانم را می بندمباز هم دنیا وجود داره؟شاید برای بیدار شدن از این توهم نیاز باشد کهبه دنیای خواب رفتخب عظمتتو شکر جلال،امشبم گذشت و کسی مارو...

مثل یک رنگین کمون هفت رنگ سرگذشت زندگیمون رنگ رنگ ای صمیمی ای قدیمی همقطار در دل شب شبنم عشقی بکار شهر شب با مردم چشمک زنش غصه هامو ریخته توی دامنش ازدحام کوچه های بی کسی پر شده از یک بغل دلواپسی این منم دلواپس بود و نبود از غم ای کاشها چشمم کبود تا به کی از آرزوهامون جدا با تو هستم با تو مستم ای خدا بغچه عشقم همیشه باز باز جانمازم تشنه راز و نیاز هم زبونی ها اگه شیرین تره هم دلی از هم زبونی بهتره...

ما رایت الا جمیلا ...

تو و مست از مي به چمن چون گل خندان از مستي بر گريه من با دگران در گلشن نوشي مي من ز فراقت ناله کنم تا کي؟ تو و چون مي لاله کشيدن ها من و چون گل جامه دريدن ها ز رقيبان خواري ديدنها دلم از غم خون کردي چه بگويم چون کردي دردم افزون کردي برو اي از مهر و وفا عاري برو اي عاري ز وفاداري که شکستي چون زلفت عهد مرا دريغ و درد از عمرم که در وفايت شد طي ستم به ياران تا چند جفا به عاشق تا کي؟ نمي کني اي گل يک دم يادم که همچو اشک از چشمت افتادم تا کي بي تو بود از غم خون دل من آه از دل تو گرچه ز محنت، خوارم کردي با غم و حسرت، يارم کردي مهر تو دارم ...

من اینجا بس دلم تنگ است !و هر سازی که می بینم بد آهنگ استبیا ره توشه برداریمقدم در راه بیبرگشت بگذاریمببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟ بسان رَهنوردانی که در افسانهها گویندگرفته کولبارِ زاد ره بر دوشفشرده چوبدست خیزران در مشتگهی پر گوی و گه خاموشدر آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویندما هم راه خود را می کنیم آغازسه ره پیداست،نوشته بر سر هر یک به سنگ اَندرحدیثی کَش نمیخوانی بر آن دیگرنخستین: راهِ نوش و راحت و شادیبه ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادیدودیگر: راه نیمَش ننگ، نیمَش ناماگر سر بر کنی غوغا، و گر دم در کشی آرامسه دیگر: راه ...